ตื่นเช้ามาตาบวม...มองอะไรไม่ค่อยชัด..
เจ็บปวด แต่ทำเหมือนไม่มีอะไร ฉันไม่รู้สึกอะไร ฉันสบายดี
บางครั้งอยู่คนเดียวก็อาจจะไม่รู้สึกเดียวดายเสมอไป
แต่บางครั้งอยู่ท่ามกลางคนมากมายกลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นอะไรเลย
บางที อาจจะเป็นเราเองก็ได้นะ ที่เห็นแก่ตัวมากเกินไป..
...ฉันแค่อยากมีใครที่เป็นห่วง เข้าใจ ใส่ใจ เห็นความสำคัญ และไม่ทิ้งกันไปไหน
บางที อาจจะเป็นเราเองก็ได้นะ ที่ไม่สนใจใคร
...ฉันแค่ไม่อยากถูกมองข้าม อยากจะมีตัวตนในสายตาของใครๆ
บางที อาจจะเป็นเราเองก็ได้นะ ที่ผิด
...ฉันแค่อยากรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองคิดและทำมันถูกต้องแล้ว
ทำไม ต้องเสียใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทำไมต้องร้องไห้กับเรื่องไร้สาระ
การมีชีวิตอยู่ในสังคมมันยากเกินไปสำหรับเราหรือเปล่านะ
วันพรุ่งนี้อาจมีเรื่องอะไรดีรออยู่...แต่การข้ามผ่านวันนี้ไปสู่วันพรุ่งนี้ของเรานั้นมันช่างยากจัง
แค่รับรู้ แค่สัมผัส แค่หายใจ ก็เจ็บปวดแล้ว
บางทีฉันก็รู้สึกว่าตัวเองน่ารังเกียจเกินกว่าจะทนได้..
ทรมานและเจ็บปวดโดยที่ไม่รู้ว่าต้นเหตุคืออะไร จะแก้ไขมันได้ยังไง...
ณ วันนี้ วันที่รู้สึกแย่สุดๆของฉัน