JunshⓄku

เห็นชื่อเอนทรี่แล้วไม่ใช่ว่าเจ้าของบล็อคจะไปหัดขี่รถจักรยานหรอกนะครับ..

คือขี่เป็นตั้งแต่ประถม3แล้วล่ะ..

แบบว่าท่านแม่พาไปปล่อยทิ้งไว้ที่บ้านยายต่างจังหวัด..

(จริงๆมันก็ต่างจังหวัดทั้งหมดนั่นแหละ..เพียงแต่มันคนละจังหวัดกันก็แค่นั้น..)

ท่านแม่เอาไปทิ้งไว้บ้านยาย แล้วบอกว่า "ขี่ได้เมื่อไหร่จะมารับกลับ"

โห...เป็นอะไรที่พยายามเป็นอย่างมาก..ประมาณว่า "หนูอยากกลับบ้านนน"

เอ่อ....นี่ไม่ใช่ประเด็นของเอนทรี่นี้นี่หว่า..(เกาหัวแกร็กๆ)

เอาเป็นว่า..เคยมีคนหัดให้ขี่จักรยานบ้างไมเอ่ย?

ตอนที่มีคนช่วยหัดให้ ก็จะขี่ให้เราซ้อนก่อน..

แล้วก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นให้เราเป็นคนขี่..แล้วคนที่หัดให้ก็จะซ้อนอยู่ข้างหลัง..

แล้วก็กลายเป็น เราขี่...แล้วคนที่หัดให้ก็จะจับรถอยู่ด้านหลังแล้ววิ่งตาม..

จนในที่สุดเราก็จะขี่เองได้ โดยที่มีคนที่หัดให้ยืนมองอยู่ด้านหลัง..

แล้วพอเราขี่ได้จนชำนาญ..เราก็จะสามารถให้คนอื่นซ้อนท้ายรถจักรยานเราได้..

พอมาคิดๆดูแล้ว...มันก็เหมือนกับการดำเนินชีวิตของคนเราเลยเนอะ..

ตอนที่เรายังดูแลตัวเองไม่ได้ พ่อกับแม่ก็ค่อยดูและเรา...

แล้วก็ค่อยปล่อยให้เราตัดสินใจในเรื่องต่างๆเอง..เมื่อเราโตขึ้น..

จนในที่สุดท่านก็ยืนมองเราอยู่ข้างหลังอย่างมีความสุข..เมื่อเราประสบความสำเร็จในชีวิต

แล้วเมื่อเราสามารถสร้างฐานะได้ เราก็สร้างครอบครัวเป็นของตัวเอง..

อะไรแบบนั้น...

ว่าแต่กว่าที่เราจะขี่จักรยานได้เองนี่สิ...มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ..

ต้องล้มไม่รู้กี่ครั้ง...ได้แผลไม่รู้กี่แผล..

ถึงจะเจ็บแต่ก็ต้องหัดขี่มันต่อไป...

ตอนหัดขี่ก็มีคนช่วยหัดให้ค่อยจับท้ายรถแล้ววิ่งตาม..

เราก็อุ่นใจ...ขี่ไปอย่างคล่องแคล่ว...แต่พอหันหลังกลับมามองแล้วไม่เจอใคร..

ก็ล้มไม่เป็นท่าซะทุกที...แต่พอเริ่มชินก็จะไปได้เองคนเดียวในที่สุด

เหมือนชีวิตจริงเลยเนอะ...แค่คิดว่าไม่ว่ายังไงเมื่อหันกลับไปก็จะมีคนๆนั้นอยู่..

แต่พอไม่เห็นใครเมื่อหันกลับไปมอง...ก็เหมือนกับชีวิตไขว่เขวไปพักใหญ่..

แค่อยากให้มีใคร..มายืนอยู่ข้างหลัง..

ไม่ว่าจะหันกลับไปครั้งใด..ก็จะพบใบหน้านั้นพร้อมรอยยิ้มที่ส่งมาให้อยู่เสมอ..

............เค้าเรียกว่ากำลังใจสินะ...

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม..ชีวิตจริงมันยากกว่าการหัดขี่จักรยานตั้งไม่รู้กี่เท่า...